Başkadır, baş kaldırır!


1950 yılında Bursa’da açılan Merkez Osmangazi ilçesinin Altıparmak semtinin batısında, Kültürpark’ın doğusunda yer alan bir mabed.


Yapımında Atatürk’ün öncülüğü olan, ki adının kusursuzluğu da burdan gelen ikinci ev, yuva. Birçok kişinin çocukluğu, ilk aşkı, huzuru.


90 dakikalık zaman diliminde bütün duygulara hakim olabildiğiniz sığınak. Kapısında bilet kuyruğunda beklemenin bile güzel olduğu yer.


Bir şehrin en büyük hayali olan şampiyonluğa tanık olduğunuz cennet bahçesi. Daha o turnikeden geçerken merdivenlere hemen ulaşayım düşüncesi.


Mesafeler öteden bile duyulan tezahürat sesleri. İçeriye girdiğiniz anda o saha. Yeşilin en güzel tonları…


Maç olmadığı günlerde bile yanından geçerken gözünüzü ayıramazsınız…


Büyüler insanı, bir farklıdır, çeker kendine…


Birlik duygusudur…


Cinsiyet, yaş, sınıf ayrımı olmaksızın…


Bir puzzle’ın parçalarıdır aslında, beraberken anlam ifade eden…


Kiminin düğün fotoğrafıdır, kiminin film setidir, kiminin son parası…


Kelimeler anlamsız kalır bazen.


Bir fotoğraf içinizi dağlar…


“Yıkılmayan Kale” gözüyle bakarken bir anda tersine döner her şey…


Düz bir lig maçıyla veda ettiğin…


Daha farklı amaçlarla değerlendirme imkanın varken yıkımına girişip güya doğal dokusuyla yaşatacak olduğun…


Ah BURSA ATATÜRK STADYUMU…


Gençliğim var her bir metrekarende…


Huzurum, aşkım, sevgim, nefretim var…


Şimdi veda vakti mi?


Vedaları sevmedim, sevmeyeceğim…


Hele anlamsız vedalarsa konu…


Üzgünüm, ben yokum!
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 226